Τι είναι η τενοντίτιδα;


Οι τένοντες συνδέουν τους μυς με τα οστά. Λειτουργούν για να μεταδίδουν δυνάμεις σύσπασης στον σκελετό, δημιουργώντας κίνηση σε εκείνο το μέρος του σώματος. Η τενοντίτιδα είναι η άσηπτη φλεγμονή των τενόντων. Ωστόσο, στην πλειοψηφία τους δεν αποτελούν στην πραγματικότητα μια φλεγμονώδη διεργασία, αλλά μια εκφυλιστική διεργασία από την υπερβολική χρήση και τη καθυστερημένη επούλωση, που ονομάζεται τενοντοπάθεια. Αυτό μπορεί να ξεκινήσει με έναν οξύ τραυματισμό, όπως μια πτώση, ή μπορεί να προκύψει από την επαναλαμβανόμενη δραστηριότητα. Η πραγματική φλεγμονή στον τένοντα είναι ασυνήθιστη. Η χρόνια τενοντοπάθεια ενδέχεται να αποδυναμώσει τον τένοντα με αποτέλεσμα να υποστεί ρήξη (να σκιστεί) σε έναν επόμενο τραυματισμό.


Πού παρουσιάζεται η τενοντίτιδα;

Οι περισσότερες τενοντίτιδες ή τενοντοπάθειες περιγράφονται σύμφωνα με το μέρος του σώματος που εμφανίζονται. Οι περιοχές που πλήττονται περισσότερο είναι ο τένοντας της επιγονατίδας και ο Αχίλλειος τένοντας στους δρομείς και σε αθλήματα με άλματα, οι τένοντες του στροφικού πετάλου του ώμου σε αθλήματα που απαιτούν την άρση των χεριών πάνω από το κεφάλι (π.χ. τένις, βόλεϊ, μπάσκετ), και οι αγκώνες (επικονδυλίτιδα) σε παίκτες του τένις αλλά και υπαλλήλους γραφείου. Οι ενήλικες κοντά στην ηλικία των 50 είναι οι πιο ευπαθείς, όμως η τενοντίτιδα ή η τενοντοπάθεια μπορούν να εμφανιστούν σε όλες τις ηλικιακές ομάδες.


Ποια είναι τα συμπτώματα της τενοντίτιδας;

Συνήθη συμπτώματα είναι ο πόνος και το πρήξιμο του ίδιου του τένοντα. Ο πόνος επίσης εμφανίζεται, με την κίνηση, στο σημείο της άρθρωσης δίπλα από τον τένοντα και κατά την κίνηση του μυός που είναι συνδεδεμένος με τον τένοντα που έχει το πρόβλημα (για παράδειγμα, κατά την κίνηση των τετρακέφαλων μυών εμφανίζεται πόνος από τον τένοντα της επιγονατίδας). Στις περισσότερες περιπτώσεις, η διάγνωση γίνεται με βάση το ιστορικό του ασθενούς (περιγραφή των συμπτωμάτων) και δεν βασίζεται σε έλεγχο με απεικονιστικές εξετάσεις. Ο έλεγχος με ακτινογραφία, υπερήχους ή μαγνητική τομογραφία μπορεί να γίνει σε περιπτώσεις που ο γιατρός έχει υποψία άλλων παθήσεων ή τραυματισμών.


Με ποιον τρόπο αντιμετωπίζεται η τενοντίτιδα;

Η θεραπεία θα πρέπει να περιλαμβάνει αρχικά τροποποίηση της δραστηριότητας, ανάπαυση και αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Ο πάγος, η περίδεση, οι διατάσεις και η φυσικοθεραπεία ενδείκνυνται ανάλογα με το σημείο, την αιτιολογία, ή την αιτία του προβλήματος και τη διάρκεια των συμπτωμάτων. Ο γιατρός σας μπορεί να σας συστήσει ένα νάρθηκα ή ακόμη και γύψο για μικρό χρονικό διάστημα. Άλλες θεραπείες περιλαμβάνουν την έγχυση κορτικοστεροειδών ή βλαστοκυττάρων (PRP). Η κορτιζόνη μειώνει τον πόνο και τη φλεγμονή, αλλά ενδέχεται να έχει αρνητική επίπτωση στην επούλωση του ιστού. Η PRP, που περιλαμβάνει αυξητικούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου του αυξητικού παράγοντα που προέρχεται από τα αιμοπετάλια, μπορεί να βοηθήσει στην ίαση του τένοντα, αλλά χρειάζεται χρόνο για να έχει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Άλλες μέθοδοι όπως η περίδεση με ταινία, το μασάζ, και η βαθμιαία φόρτιση του τραυματισμένου τένοντα μπορούν επίσης να βοηθήσουν τη μετάβαση από τη θεραπεία στην επαναφορά στη δραστηριότητα. Χειρουργικές επεμβάσεις μπορεί να ενδείκνυνται σε πολύπλοκες περιπτώσεις ή περιπτώσεις που ανθίστανται στη θεραπεία.


Το παρόν παρέχει μόνο γενικές πληροφορίες οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν υποκαθιστούν τη δική σας ορθή κρίση ή τη συμβουλή του γιατρού.


Γίνε μέλος της Κοινότητας Metropolitan Hospital Connect

connect

get updates