Τραυματισμοί Αχίλλειου τένοντα


Ο Αχίλλειος τένοντας είναι ένας από τους μεγαλύτερους, παχύτερους και πιο δυνατούς τένοντες στο ανθρώπινο σώμα. Συνδέει τους μυς της κνήμης με το οστό της πτέρνας και επιτρέπει στην πτέρνα να ανασηκώνεται από το έδαφος κατά την κίνηση. Τα προβλήματα που παρουσιάζονται στον Αχίλλειο τένοντα κυμαίνονται από την ήπια φλεγμονή και την τενοντίτιδα έως τη μερική ή την ολική ρήξη.


Τενοντίτιδα του Αχίλλειου τένοντα

Η τενοντίτιδα προκαλείται κατά κανόνα από επαναλαμβανόμενους μικροτραυματισμούς και από υπερβολική χρήση του τένοντα, όπως ενδέχεται για παράδειγμα να προκύψει από κάποιο άθλημα και την άσκηση, και εκδηλώνεται ως εκφύλιση του τένοντα και φλεγμονή των γύρω ιστών. Οι συνηθέστερες δραστηριότητες που οδηγούν σε υπερχρήση των τενόντων είναι το τρέξιμο (ιδίως σε ανηφόρες) και τα άλματα. Υπάρχουν και ορισμένοι εξατομικευμένοι παράγοντες στον κάθε αθλητή που μπορεί να οδηγήσουν στην εμφάνιση τενοντίτιδας του Αχίλλειου, όπως η συγγενής παραμόρφωση του ποδιού (για παράδειγμα υπερβολικά μεγάλη καμάρα), το υπερβολικό βάρος, η μυϊκή αδυναμία και η έλλειψη ευκαμψίας.

Συνήθη συμπτώματα της τενοντίτιδας του Αχίλλειου είναι ο πόνος, η αδυναμία, και η περιορισμένη κίνηση. Η θεραπεία πρέπει να ξεκινά με την εξολοκλήρου παύση ή τη μείωση της δραστηριότητας που προκαλεί το πρόβλημα και την αλλαγή των παραγόντων προδιάθεσης, αν αυτό είναι εφικτό. Συνήθως εφαρμόζεται ένα καθοδηγούμενο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας που αποσκοπεί στη μείωση της φλεγμονής, στη βελτίωση της ευλυγισίας και της δύναμης, έτσι ώστε σταδιακά ο αθλητής να επιστρέψει στη δραστηριότητά του. Αντιφλεγμονώδη φάρμακα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να βοηθήσουν στον έλεγχο του πόνου που σχετίζεται με τη φλεγμονή, αλλά θα πρέπει να χρησιμοποιούνται με προσοχή, δεδομένου ότι μπορεί να υποκρύπτουν συμπτώματα και να οδηγήσουν σε μεγαλύτερη βλάβη καθώς ο αθλητής προσπαθεί να ξεπεράσει τον πόνο.


Ρήξη Αχίλλειου τένοντα

Η ρήξη του Αχίλλειου τένοντα είναι μία από τις συχνότερες ρήξεις τενόντων στο ανθρώπινο σώμα. Ο τένοντας μπορεί να σκιστεί καθώς ο αθλητής προσγειώνεται μετά από άλμα, όπως επίσης και κατά την απότομη κίνηση «σταμάτα-ξεκίνα» που περιλαμβάνεται σε πολλά αθλήματα.

Στις περιπτώσεις ολικής ρήξης, ένα ξαφνικό κρακ είναι συνήθως αισθητό στο πίσω μέρος του αστραγάλου, μερικές φορές σαν κάποιος να σας έχει ρίξει κλωτσιά στο πόδι ενώ τρέχατε, κάνατε άλματα, ή αλλάζατε γρήγορα κατεύθυνση. Σχεδόν πάντα ο αθλητής που τραυματίστηκε δεν είναι σε θέση να εξακολουθήσει να ασκείται ή να παίζει. Ο γιατρός που βρίσκεται στο γήπεδο θα πρέπει να βγάλει τον τραυματισμένο παίκτη από το παιχνίδι και να φροντίσει να μην γίνει φόρτιση στο τραυματισμένο πόδι (δηλαδή, να μην χρησιμοποιήσει ο αθλητής πατερίτσες).

Η υπόνοια ρήξης του Αχίλλειου τένοντα θα πρέπει να αξιολογηθεί από γιατρό το συντομότερο δυνατόν, δεδομένου ότι η καθυστέρηση στη διάγνωση και τη θεραπεία έχει δείξει ότι οδηγεί σε χειρότερα αποτελέσματα και επιδεινώνει τη λειτουργικότητά του. Η αρχική ιατρική αξιολόγηση θα περιλαμβάνει προσεκτική κλινική εξέταση και συνήθως ακτινογραφία, προκειμένου να διαπιστωθεί ότι δεν υπάρχει κάταγμα ή άλλη βλάβη στα οστά. Ωστόσο, η ρήξη του Αχίλλειου τένοντα δεν είναι εμφανής στην ακτινογραφία και επομένως, αν η διάγνωση δεν προκύπτει σαφώς από την κλινική εξέταση, θα πρέπει να γίνει υπέρηχος ή μαγνητική τομογραφία. Αυτές οι μέθοδοι απεικόνισης ενδεχομένως επίσης να συμβάλλουν στη διάκριση μεταξύ μερικής και ολικής ρήξης και να καθορίσουν το πόσο σημαντική είναι η ρήξη.

Παρότι η μερική ρήξη συνήθως αντιμετωπίζεται χωρίς χειρουργική επέμβαση, η ολική ρήξη του Αχίλλειου τένοντα μπορεί να αντιμετωπιστεί με ή χωρίς χειρουργική επέμβαση. Ενώ οι περισσότεροι αθλητές που ασχολούνται με πρωταθλητισμό κατά κανόνα υποβάλλονται σε αποκατάσταση με χειρουργική επέμβαση για τη ρήξη του Αχίλλειου τένοντα, κάποιες πρόσφατες ερευνητικές μελέτες έχουν δείξει ότι τα αποτελέσματα μπορεί να είναι παρόμοια στον γενικό πληθυσμό μεταξύ των ρήξεων που αντιμετωπίζονται χειρουργικά και εκείνων χωρίς επέμβαση. Ως εκ τούτου, η απόφαση ως προς το αν θα πρέπει να επιλεγεί η χειρουργική αντιμετώπιση ή όχι θα πρέπει να γίνεται από τον ασθενή και τον θεράποντα ιατρό, και θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη παράγοντες όπως η ηλικία του ασθενούς, το επίπεδο δραστηριότητας και άλλα ιατρικά ζητήματα.

Κατά την αποκατάσταση μετά την επισκευή του Αχίλλειου τένοντα ή κατά τη μη χειρουργική αντιμετώπιση, συνιστάται προστασία του τένοντα με γύψο ή με νάρθηκα για μια χρονική περίοδο 6 έως 8 εβδομάδων και, στη συνέχεια, ένα πρόγραμμα αποκατάστασης για την επανάκτηση της κίνησης, της δύναμης και της λειτουργικότητας. Η επιστροφή στις αθλητικές δραστηριότητες συνιστάται συνήθως μετά από 6 μήνες.


Το παρόν παρέχει μόνο γενικές πληροφορίες οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν υποκαθιστούν τη δική σας ορθή κρίση ή τη συμβουλή του γιατρού.


Γίνε μέλος της Κοινότητας Metropolitan Hospital Connect

connect

get updates