Τραυματισμοί του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου σε νεαρούς αθλητές


Οι τραυματισμοί του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου του γονάτου μπορούν να δημιουργήσουν πολλά προβλήματα στα παιδιά που ασχολούνται με τον αθλητισμό. Εκτός από την πιθανότητα να μην συμμετέχουν σε όλη την αγωνιστική περίοδο, μπορεί ακόμη και να χάσουν μια αθλητική υποτροφία, να έχουν μειωμένη σχολική επίδοση1 και μακροχρόνια ανικανότητα εξαιτίας οστεοαρθρίτιδας (μια επώδυνη πάθηση των αρθρώσεων). Πάνω από 50.000 τραυματισμοί στον πρόσθιο χιαστό συμβαίνουν σε γυναίκες αθλήτριες κατά τη διάρκεια του γυμνασίου/λυκείου και σε διαπανεπιστημιακές ομάδες σε ένα μέσο έτος.


Γιατί συμβαίνουν τέτοιοι τραυματισμοί στα παιδιά;

Οι περισσότερες ρήξεις του πρόσθιου χιαστού δεν συμβαίνουν κατά τη σωματική επαφή μεταξύ παικτών. Οι συχνότερες αιτίες τραυματισμών του πρόσθιου χιαστού χωρίς άμεση επαφή περιλαμβάνουν: την αλλαγή κατεύθυνσης σε συνδυασμό με το απότομο σταμάτημα, την «ανορθόδοξη» προσγείωση μετά από άλμα ή την περιστροφή με το γόνατο σχεδόν σε πλήρη έκταση κι ενώ το πόδι είναι σταθερά στο έδαφος.


Ποιοι διατρέχουν κίνδυνο για τέτοιους τραυματισμούς;

Ο συσχετισμός ανάμεσα στην ηλικία και το φύλο και τα αυξανόμενα ποσοστά τραυματισμών του πρόσθιου χιαστού, δεν είναι σίγουρος. Ωστόσο, η προσγείωση, η αλλαγή κατεύθυνσης και οι περιστροφές, έχει αποδειχθεί ότι διαφέρουν ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες αθλητές. Για παράδειγμα, ορισμένες αθλήτριες του ποδοσφαίρου μπορεί να εκτελούν κάποια χτυπήματα με τα γόνατα σε πιο βλαισή θέση, ή με μειωμένο εύρος κίνησης της άρθρωσης του ισχίου και του γονάτου, ή με μειωμένη δύναμη στους γλουτιαίους, τα οποία ενδεχομένως να υποκρύπτουν τον αυξημένο κίνδυνο τραυματισμού στoν πρόσθιο χιαστό.


Πώς μπορεί να αποφευχθεί ένας τέτοιος τραυματισμός;

Είναι δύσκολο να αξιολογήσει κανείς τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν οι αθλητές να τροποποιήσουν καλύτερα τους κινήσεις τους προκειμένου να προλάβουν τον τραυματισμό του πρόσθιου χιαστού που δεν προέρχεται από άμεση σωματική επαφή. Μια καλή αρχή είναι να μιλήσει κανείς με έναν προπονητή, έναν φυσικοθεραπευτή ή έναν εξειδικευμένο αθλίατρο. Πρόσφατη έρευνα επέτρεψε στους κλινικούς γιατρούς και τους φυσικοθεραπευτές να αναγνωρίζουν εύκολα και να στοχεύουν τις πιο ευάλωτες μυϊκές περιοχές (π.χ. αδύναμα ισχία που οδηγούν τον αθλητή σε στάση προσγείωσης με στραβά, βλαισά γόνατα) και να αναδεικνύουν τρόπους για τη βελτίωση της ενδυνάμωσης και συνεπώς, να βοηθούν στην αποφυγή του τραυματισμού. Επιπλέον, άλλοι παράγοντες κινδύνου όπως η μειωμένη δύναμη των γλουτιαίων και το αυξημένο εύρος κίνησης των αρθρώσεων μπορούν να αξιολογηθούν περαιτέρω από έναν φυσικοθεραπευτή ή έναν προπονητή για τη βελτίωση της επίδοσης –ή των προσπαθειών αποκατάστασης μετά από τραυματισμό.

Οι τρέχουσες μελέτες καταδεικνύουν επίσης ότι συγκεκριμένοι τρόποι προπόνησης, όπως τα συχνά άλματα και η εκμάθηση να περιστρέφεται κανείς σωστά, θα βοηθήσουν στην πρόληψη τραυματισμών του πρόσθιου χιαστού στους αθλητές. Αυτό το είδος άσκησης και τα προπονητικά προγράμματα είναι πιο επωφελή εάν οι αθλητές αρχίσουν σε νεαρή ηλικία. Η ενσωμάτωση προγραμμάτων πρόληψης στα αρχικά στάδια της εφηβείας, πριν την ανάπτυξη ορισμένων συνηθειών από τους νεαρούς αθλητές οι οποίες αυξάνουν τον κίνδυνο τραυματισμών του πρόσθιου χιαστού, ενδέχεται να αποτελεί βέλτιστη αντιμετώπιση.

Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που καθορίζουν εάν ένας αθλητής νεαρής ηλικίας θα υποστεί τραυματισμό του πρόσθιου χιαστού. Τα προγράμματα προσυμπτωματικού ελέγχου πριν την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου, τα οποία ελέγχουν και παρακολουθούν σημαντικούς παράγοντες κινδύνου και αναδεικνύουν τους νέους αθλητές «υψηλού κινδύνου» που θα μπορούσαν να επωφεληθούν από στοχευμένες νευρομυϊκές παρεμβάσεις στην προπόνηση, μπορεί να είναι ο πιο ευεργετικός τρόπος για να μειωθεί ο κίνδυνος τραυματισμών του πρόσθιου χιαστού σε νεαρούς αθλητές.


Το παρόν παρέχει μόνο γενικές πληροφορίες οι οποίες σε καμία περίπτωση δεν υποκαθιστούν τη δική σας ορθή κρίση ή τη συμβουλή του γιατρού.


Γίνε μέλος της Κοινότητας Metropolitan Hospital Connect

connect

get updates